Askasha in de natuur en Icarus

Zelfreflectie

Morgen is het maandag en dan volgt er weer een sessiemiddag bij Helena. Nu voel ik ineens weerstand. 

Enerzijds begrijp ik dit wél en anderzijds ook weer niet. Ik besluit dan ook gebruik te maken van een van de handvatten die ik van Helena gekregen heb en ik wandel naar het park voor een volgende AK-moment.  Ik neem plaats op mijn vertrouwde bankje, zeg het gebed en ga het veld in. Het duurt even voor er antwoord komt; maar steeds meer wordt het silhouet van een ter plaatse trappelend paard duidelijk. Ik zie het paard in profiel en het lijkt ingesloten door een muur vlak ervoor en vlak erachter en staat enorm ter plekke te trappelen/galopperen met het hoofd schuin naar beneden (links) en half naar achter gericht.  Hierdoor lijkt het alsof het niet meer zo stevig op zijn benen staat. (en laat ik nu gek zijn op paarden! Zo wonderlijk!)

Weerstand
Als ik vraag waar de weerstand vandaan komt, krijg ik als antwoord: ‘Icarus’  (Een figuur uit de Griekse mythologie: Omdat Icarus en Daedalus door koning Minos gevangen worden gehouden op Kreta, bedenkt Daedalus (vader van Icarus) een manier om te ontsnappen: hij bouwt vleugels van een houten raamwerk, bezet met veren in een boog vastgezet met was. Omdat de was kan smelten, waarschuwt Daedalus Icarus om niet te hoog en dicht bij de zon te vliegen, maar ook niet te laag, omdat de vleugels te zwaar zouden worden van het zeewater.  

Ok in het midden zien te blijven. Immers niet te hoog en niet te laag, betekent evenwicht voor mij. Ook kijkt het paard nog achterom en raakt uit evenwicht. In ieder geval is het voor mij duidelijk dat mijn kindstuk hierin flink aangepakt zal dienen te worden daar het doorheen de jaren echt wel ‘mishandeld’ is  (iets dat ik zelf mogelijk ook vaak onbewust of uit onmacht heb laten gebeuren) door dominantie, afwijzing,  En dat heeft er duidelijk flink ingehakt. Vandaar dan ook mijn uitbundige blijdschap om wat er nu allemaal gebeurt, maar het is wel zaak van met beide beentjes op de grond te blijven staan. Als ik dan vraag wat ik voor de wereld zou kunnen betekenen als dit aangepakt wordt en als ik uiteindelijk genees en in mijn kracht kom te staan, krijg ik het Christusbeeld met open armen (Christus de Verlosser) op de berg in Rio de Janeiro – Brazilië te zien.

Wauw! Dan zal ik mogelijk eindelijk open en krachtig de wereld gaan omarmen, zonder daarbij nog langer mezelf te verliezen. Als ik mijn ogen open, wandelt er, net zoals de eerste keer, een vader voorbij met een kind in de buggy. Het merk van de buggy is deze keer  Bambino. (Zo bizar weer …) Wat me vooral opvalt, is dat de vader breeduit lacht als hij voorbij loopt. Kortom, dus mogelijk nog een beetje bang om het kindstuk aan te pakken, terwijl dat ongetwijfeld de ommekeer en de verlossing van alles zal zijn. 

Aanmelden voor komend nieuws

Ook voor toekomstige  gratis downloads

Aanmelden
Contact

Your Secret Zenith
's Lands Werf 45
3063GB Rotterdam

06-248 64 559

info@yoursecretzenith.com
www.yoursecretzenith.com